Levenservaring

Ik ben bijna 60 jaar oud, geboren in 1966 in Nederland, als oudste van het gezin. Daarna volgden nog twee broertjes en woonden we in Noorwegen en Suriname. Mijn middelbare schooltijd bracht ik door in Drenthe en na en jaar fritlufsliv (buiten leven) en creatieve werkvormen in Noorwegen ging ik biologie studeren in Groningen. Ik was geïnteresseerd in de samenhang der dingen dus specialiseerde ik me in ecologie en verrijkte dat met (milieu)economie en (milieu)recht, en deed onderzoek naar de relatie tussen natuur en toerisme lang voordat de term duurzaam reizen was bedacht. De termduurzaamheidkwam sowieso pas in gebruik vanaf de publicatie van Our Common Future door de United Nations in 1987. Dat was de tijd waarin ik mijn denkwijze en idealen vormde.

Ik volgde nog een post-graduate opleiding in Project Management waarbij het ging over de integratie van perspectieven: niet alleen een waterput slaan in een Afrikaans land maar de hele gemeenschap erbij betrekken voor een duurzaam resultaat. Toch raakte ik gedesillusioneerd met de taaiheid en traagte van bestaande structuren en systemen. In de politiek vond ik het ook niet en ik verhuisde naar een klein Grieks eiland zonder gemotoriseerd vervoer.

Ik ontmoette daar een eenvoudige Griek die dicht bij en met de natuur leefde. We trouwden en kregen twee kinderen. We leefden eenvoudig. Ik gaf Engelse les en haalde zo voor onszelf en de leerlingen de wereld binnen. Het was een zalig leven vol zon, zee en bezieling.

Tot het moment kwam dat de kleine gemeenschap, vol toeristen in de zomer, maar teruggeworpen op zichzelf in de winter, begon te knellen. We woonden op Hydra, het eiland waar Leonard Cohen woonde en onder meer het gedicht schreef met de titel Days of Kindness. Ik liet me inspireren door de laatste regels:

I pray that loving memory
exists for them too
the precious ones I overthrew
for an education in the world

En zo ging het. In 2010 verhuisde ik met de tweeling, toen 11, naar Nederland. Scheidde van Kostas, verkocht het huis in Griekenland, startte een nieuw leven in Groningen met hulp van oude studievrienden en mijn ouders. Ik liet me bijscholen tot docent aan het vmbo en werkte heel hard. In 2012 ontmoette ik Hans en we kochten samen een huis waarin we gingen wonen als samengesteld gezin met pubers.

Het leek alsof mijn droom was uitgekomen maar mijn kinderen misten hun vader en hun vaderland, en ik verloor míjn vader, en dit leven bleek niet duurzaam. In 2015 moest ik stoppen met werken want ik had een allesverpletterende burnout. Dat was de wakeup call om het leven dat ik tot dan toe had geleid volledig onder ogen te zien.

Om gezond te worden moest ik veel veranderen in hoe ik omging met mijn lichaam, emoties, gedachten, relaties, familie, verlangens, overtuigingen. Ik deed allerlei therapieën en opleidingen en leerde veel. Tegelijkertijd ontdekte ik wat ik níet kon veranderen, namelijk diegene die ik in wezen ben.

Ik kocht een recreatiewoning in het bos om tot rust, tot mezelf te komen.

Ik leerde mezelf opnieuw kennen als uniek onderdeel van het universele, waarvan we allen onlosmakelijk deel uit maken. Ik heb mezelf ontmoet als mens, als unieke ziel én als spiritueel wezen.

Tien jaar later ben ik nog steeds arbeidsongeschikt en heb ik wekelijks moeilijke dagen.

Én ik heb een ritme geleerd dat mij de overige dagen vitaal, verbonden en bezield houdt.

Jarenlang hing op onze wc deur een Loesje "Ik dacht dat mijn beperkingen mijn grenzen waren". Mijn beperkingen werden mijn uitdaging en zo ontwikkelde ik nieuwe gaven. Ik noemde mezelf een tijdlang bewustzijnscoach, nu noem ik mezelf wijze vrouw.

Ik ken de waarde van rust, van plaats en ritme. Ik verbind met steeds opnieuw met mijn ziel door contemplatie, natuur, creativiteit, en laat me inspireren door wijzen die mij voor zijn gegaan. Ik deel mijn bezieling met mijn gezin, familie, vrienden, gemeenschappen en een steeds groter groeiende groep, lokaal en globaal, van gelijkgestemden.

Inmiddels is mijn tweeling ruim 26 jaar oud een zelfstandig. Hans woont door de week in Groningen en in het weekend wonen we (binnenkort) samen in een huis in het bos dat ligt naast 't Boshuisje. Dát zal voortaan vooral gebruikt worden als atelier en plek voor JESS.

Lees hieronder verder over mij of ga direct door naar JESS.

Kennis

Mijn basis ligt in de ecologie, een deel uit de biologie. Deze wetenschap richt zich op de wisselwerking tussen organismen en levensgemeenschappen en hun omgeving. Het woord ecologie komt van de Griekse woorden oikos (thuis) en logos (kennis).

Hieronder volgt nog een opsomming van een deel van de therapieën en opleidingen die ik sinds 2015 heb gevolgd.

2012-2015 Psychosynthese met Margje Vos

2018-2020 BewustZIJN met Peter op t Holt en Jantien Nanninga

2020-2023 Core Energetics, Lichaamsgerichte Psychotherapie met Regina Rauw en t Ned Inst voor Core Energetics olv Anna Timmermans en Cees van Loon

2021-2022 Natuurcoaching, de Wegwijzer, met Alejandra Acosta

2021-2023 Systemisch Werk met Bibi Schreuder, Jan Jacob Stam en Ivonne Lonis, Bert Hellinger Instituut

2022-2023 Systemisch Lichaamswerk met Stephanie Bussingh, BeAllYouCanBe

2020-heden Gene Keys Golden Path en Gene Keys Guide

2025-heden Supervisie met Mauk Pieper, Omega Levensschool

Veel meer leerde ik nog, uit boeken en podcasts en van websites.

Ik leerde ook van de natuur zelf.

Innerlijke Wijsheid

Maar aan kennis in je hoofd heb je pas wat als je tijd hebt om het te beleven.

En ook aan levenservaring heb je weinig als je er niet van leert.

Ik neem tegenwoordig de tijd voor contemplatie, een manier om van kennis en ervaring belichaamde wijsheid te maken.

Wat bedoel ik daarmee?

Het meeste van wat we voelen, doen en denken gaat automatisch. Het zijn aangeboren en aangeleerde reacties op externe en interne stimuli. Gelukkig maar want we gaan naar bed als we moe zijn, kunnen wegspringen voor een auto, en we kunnen antwoord geven op de meeste vragen. Ons systeem, ons zenuwstelsel is perfect afgesteld. Ook niet voelen is een beschermingsmechanisme van het zenuwstelsel.

Maar zonder reflectie, zonder leren, zonder bewustzijn blijf je doen wat je deed en krijg je wat je kreeg.

"Ken uzelve", de woorden boven de poort naar het orakel van Delfi, betekenen voor mij dat ik luister naar mijn eigen innerlijke signalen. Ben ik open of gesloten, rustig of geactiveerd, verbonden of afgescheiden? Kwetteren er allerlei ontevredenheden en tegenstrijdigheden in mij of voel ik me één met mezelf en alles en dankbaar voor wat er is? 

Ik neem waar, mijn fysieke sensaties, adem, hartslag, spierspanning, mijn emoties, mijn gedachtes, meningen en verlangens.

Ik probeer te omarmen, te accepteren wat er is, en dankbaar te zijn voor mijn lichaam, mijn autonome zenuwstelsel dat mij zo goed reguleert. Ik probeer afstand te doen van degene die ik denk te willen zijn en tevreden te zijn met de unieke complexe ziel die ik ben. Ik probeer mezelf te zien als klein maar wezenlijk onderdeel van het grotere.

En als dit me moeite kost, dan praat ik erover met anderen. Hun herkenning en acceptatie kan mij milder maken ten opzichte van mezelf... en dan besef ik me dat we allemaal mensen zijn die ieder op hun eigen manier streven naar vrede in zichzelf, met en voor anderen en voor het geheel. Dat er geen goed/fout is, slechts bewustwording. En dat dát onze creativiteit is!

En dan kan ik soms, vaak, ietwat ontspannen. 

Zo word ik stapje voor stapje minder instinctief, reactief, en dan wordt mijn systeem beter in staat om te gaan met wat er is, alles lief te hebben wat is. Er vindt millimeter voor millimeter een reset plaats. Met oefening, dag na dag, moment tot moment, wordt die blijvend.

Zo komt er ruimte in mij, en om mij heen. Ook letterlijk: ademruimte.

Dat is mijn groeiende, belichaamde, innerlijke wijsheid. 

Van overleven via leven naar dóórleven

Vandaag is het 21 april 2026 en voeg ik deze paragraaf toe aan het bovenstaande:

Toen ik het vorige schreef was er nog een deel van mij, dat wat ik nu het Zelf-reflectieve, bewuste Zelf noem, dat meende vrije keuze te bezitten. Het deel dat op ervaring reflecteert, er betekenis aan toe kent, en integreert in het geheel. 

Denk aan een baby die voortdurend observeert en het nieuwe stap voor stap integreert in het bestaande referentiekader van (bewuste en onbewuste) fysieke, emotionele en mentale reacties.  Hoe snel wordt het nieuwe gewoon? Hoe snel zijn wij om betekenis te geven aan de wereld om ons heen? Ik kijk naar buiten en zie een terras, bomen en hoor vogels. Maar dat zijn allemaal concepten die ik heb geleerd... Er is een deel van mij dat (meestal) onmiddellijk betekenis geeft...  ik herken dat gevoel dat ik iets zie, denkt dat het zus is en direct daarna weet, oh nee, het is zo... ! Op dat moment ervaar ik dat deel in mij dat meteen corrigeert, dat meteen de wereld betekenis geeft. Allemaal nodig om als mens te leven in onze complexe wereld. Wat ik mijn (Zelf-reflectieve) Bewuste Zelf noemen is dus een deel dat ik heel hard nodig heb in mijn  dagelijkse mensenleven: 

Het is het deel van mij waarmee ik voortdurend in contact ben omdat het mij het verhaal van mijn leven vertelt - ik doe nu dit, er gebeurt nu dat, straks ga ik zo doen... allemaal op basis van een referentiekader dat de hele tijd verandert. 

Ja, want zo is het weet ik nu: alles verandert voortdurend, en alles komt voort uit wat was en niets ontstaat zomaar.

Het leven is een en al Emergence, ontstaan. Zo ook afbraak en dood onderdeel van ontstaan. Alles ontstaat voortdurend uit wat al was. Niets ontstaat uit niets.

Voor mij betekent dit dat ook ik voortdurend ontsta.... mijn keuzes ontstaan dóór mij... en onmiddellijk geeft mijn Zelf-reflectieve, bewuste zelf daar betekenis aan, alsof IK ze zelf zou hebben bedacht...

Deze manier van denken over het leven is niet mainstream en voor de meeste mensen niet zomaar te aanvaarden - het kan het gevoel geven dat je alle controle verliest... als alles voortdurend ontstaat, welke rol heb IK dan?

Ja, dat is inderdaad de vraag die het IK zich dan stelt, en het IK komt er dan achter dat het niet de rol heeft die het dacht... Het IK is wel autonoom maar niet vrij... Het IK is de manier waarop mijn menselijke vorm zich ge-draagt om te overleven, het voelt, beweegt, denkt en is bewust op een hele, eigen, unieke manier, precies zo gevormd om het leven te leven.

Dat in mij dat wél vrij is, is het deel dat voortdurend verandert, ontstaat in elk nieuw moment, waar het leven doorheen stroomt, en dat tegelijkertijd onlosmakelijk onderdeel is van het leven. Dat van mij dat VRIJ is, is dat wat niet gebonden is aan vorm en daarom niet kwetsbaar.

Ik weet niet of je dit kan lezen- je moet het echt nu eenmaal  ervaren om dit te kunnen 'weten', het is niet met woorden te beschrijven want dat maakt van de ervaring meteen weer een concept, het is ook niet te ervaren door erover te lezen, want het woord komt van buiten, het is alleen te ervaren ín jezelf, als het leven dat VRIJ door je heen stroomt....

Ontmoeten

IK (de vorm Jessica met een Zelf-refelctief bewust Zelf) kan wel voorwaarden creéeren waarin mijn Zelf, en potentieel ook jouw Zelf zich veilig genoeg voelen om open te staan voor dat wat wil ontstaan in mijn, ons, het leven.

De ruimte in mij kan ik op bieden aan jou, om jezelf liefdevol te zien en horen. 

Zowel de ruimte in mij als persoon, Jessica, als de ruimte die ik heb gecreeerd in 't Boshuisje.

Dus, als je mij wil leren kennen, met mij wil praten over dit soort concepten of levensvragen, als je wil leren contempleren, je zenuwstelsel reguleren,  als je jezelf wil ontmoeten op de lagen van menszijn, unieke ziel en spiritueel wezen, Vrijheid wil ervaren, dan bied ik daarvoor ruimte. Lees verder bij JESS.

Je kunt ook nog wat lezen op de paginas Aanbod en Opstellingen.

Ik heb ook een pagina waarop ik de Blogs plaatste die ik tot 2026 schreef. Hierin probeerde ik meestal op een eenvoudige(r) manier iets uit te leggen over wat ik heb ervaren. Sinds eind 2025 ben ik te lezen op Substack waar ik onregelmatig artikelen plaats: Jess’s Substack

Verder is er een agenda waarin ik aankondig wat ik van plan ben.

Deze kun je ook beide in je mailbox ontvangen als je je abonneert op mijn nieuwsbrief en/of Substack.

Ik hoop dat ik een tipje van de sluier heb opgelicht. Misschien tot ziens!

HartegroetJess